Post love

ΑγαπΩ...

Λέξη που μοναδικά συνιστά την αρχή και το τέλος.

Λες και κρύβει μέσα της το απόλυτο της ολοκλήρωσης.

Κάθε γράμμα που αγγίζουν οι φωνητικές χορδές και μία έξοδος.

Έξοδος απωθημένων και πάντα μεγαλόφαντων συναισθηματικών ονείρων.

Τι  κι αν προηγείται μία "προσωπική αδυναμία"....

Σε αγαπώ τα χείλη διαγράφουν κι ο κόσμος όλος παντοδύναμος φαντάζει.

Κι εσύ δοκιμάζεις χαμηλόφωνα να το προφέρεις, μην τύχει και αναστατωθεί η ύπαρξη από μια ένταση ανθρώπινης ψυχής.

Κι εκεί στέκονται και τα πρόσωπα που καθημερινά σε ακρωτηριάζουν, γιατί το χείμαρρο των συναισθημάτων που σε κατακλύζουν δεν αντέχουν ...και πνίγονται.

Και εσύ απομένεις μετέωρη να κοιτάς μήπως και από τα μάτια τους κλέψεις πολύτιμες σταγόνες αβρότητας, ψυχικούς θησαυρούς να τους φυλάξεις βαθιά μες στην καρδιά σου.

Δε ξέρω αν υπάρχει μέτρο στην έκφραση της αγάπης , όποιας μορφής κι αν αυτή λογίζεται.

Είναι που από μόνη της ζητά το παραπάνω, το ουσιώδες, το ιδεατό, το βασανιστικά ανεκπλήρωτο...

Είναι που από παιδί αυτή την αγάπη εισέπραττα απλόχερα και ανιδιοτελώς και τώρα έτσι θέλω και έτσι μόνο μπορώ να την προσφέρω...

κι ας είναι οι άνθρωποι καχύποπτοι σ' αυτό το αλισβερίσι.

Γιατί την αγάπη, αγάπη μου, αίμα  ζεστό την έχω στην καρδιά μου...το σ' αγαπώ να σταλάζει στις φλέβες μου για να μπορώ να ζήσω.

Κι αφού η μέρα της αγάπης το 'χει , απλόχερα θα το προσφέρω αυτό που καθημερινά αμφισβητείται  κι εσύ μετάφρασέ το σε όποια έκφανση συναισθηματική αρμόζει.

Σ' αγαπώ...

Χρόνων γεωμετρία

Έφυγες κι εσύ...

Ο δρόμος σου ολοκληρώθηκε και ήρθε η ώρα συνάντηση να επιδιώξεις με χρόνους παρελθοντικούς,

αναμνήσεις κι εμπειρίες να ανταλλάξετε με μια ενδόμυχη προσδοκία πως έμαθες από τα λάθη τους και ήσουν εσύ καλύτερος.

Δε ξέρω με τι αλήθεια μοιάζει η ζωή και ο χρόνος που βήματα διαγράφει επάνω της ...

Ίσως με μια πολυσχιδή ευθεία , που τα σημεία της δυσκολεύεσαι να αποδόσεις.

Σημεία σαν τους ανθρώπους και τις στιγμές που έρχονται μαζί τους και πρέπει ρόλο να τους απονείμεις  - κύριο ή δευτερεύοντα-

ή μήπως το χρόνο να αφήσεις τη θέση τους να σου υποδείξει...

Κι αν ο χρόνος  είναι το ευθύγραμμο τμήμα της ζωής που ημερομηνία λήξεως ορίζει,

 τότε, ποιός ο λόγος της αναμονής;

 Θαρρείς πως θα εκπλαγεί η βεβαιότητα  από την έλευση της τύχης!

Λες και οδηγία δόθηκε προέκταση να γίνει , ξεχνώντας ο κατασκευαστής στο νέο τέλος της, τη σήμανση να δώσει...

Τριακόσιες εξήντα πέντε ημέρες χαράζουν την πορεία τους πάνω σε τρία γράμματα .

Μέρες όμορφες, κάποιες χαρούμενες κι άλλες πεισματάρες. Να εναντιώνονται στα θέλω σου, να κάμπτεται το ηθικό , να μην αναθαρρεί η αισιοδοξία.

Τριακόσιες εξήντα πέντε και οι μοίρες των κύκλων που το μυαλό διαγράφει σε μια προσπάθεια να βρει με ποιον καιρό ανασαίνει η ψυχή κι αυτόν να παγιώσει σε μια ακτίνα σταθερή,

τέλειος να παραμένει ο κύκλος , πλήρης πάντα ημερών, όπως κι αν αυτές ορίζονται ,

 μην τύχει και αλλοιωθεί από κάποια αλαζόνα  έλλειψη, που μια έλξη ηλιακή  υπερφίαλα την έκανε να προσπερνά τις μοίρες της ζωής μας...

Κι αν στη γεωμετρία μου η υπερβολή είναι κρυμμένη είναι που στη σκέψη μου η έλλειψη θέση δεν έχει.

Νύχτα των Λεοντιδών

Φυλλομετρώντας  κι απόψε τους οδηγούς του ουράνιου ορίζοντα

αναζητώντας ένα μέρος άνετο τα όνειρα να εναποθέσω ,

η σκέψη μου σε μια βροχή αγκιστρώθηκε.

Όχι, όχι από εκείνες τις μακρόσυρτες και δακρύβρεχτες

που ανακούφιση προσφέρουν σ' ένα θλιμμένο ουρανό.

Ούτε  κι αυτές που απαρηγόρητες σταλάζουν από τα μάτια

για να κάψουν με την αρμύρα τους γήινες πληγές.

Μια βροχή αστεριών θαρρώ πως πέρασε μπροστά από τα μάτια μου

άξαφνα, σαν αστραπή!

Χιλιάδες μικρά ηλιοτρόπια έπεφταν στην αγκαλιά της Γης,

φωλιάζοντας  μέσα στις τσέπες της με μια ουράνια συγκαταβατικότητα...

Λες και την τελευταία τους λάμψη θέλησαν να της χαρίσουν

λίγο προτού  κρυφτούν παντοτινά στην αγκαλιά της,

σύντροφοι φωτεινοί να γίνουν στο ταξίδι της ζωής της.

Και πώς με δυο Ήλιους  ηλιακό σύστημα να υπάρξει!

Ποιος άραγε να βρεθεί τραγούδι να σου γράψει,

αστρική μου συνοικία,

που όλοι σε κόσμους μακρινούς κι αλλότριους πυξίδες έχουν στρέψει!

Rue de l' espoir

Σε αναζήτησα σ' ένα από τα τελευταία νοερά μου δρομολόγια, στο  έδαφος των αναμνήσεων,

λίγο προτού η λήθη συνεπιβάτης μου να γίνει και με τη φλυαρία της να σβήσει την  κοσμοβοή κάθε θύμησης.

Σε βρήκα να κάθεσαι στην τελευταία θέση, γυρτή προς το παράθυρο, σκεφτική, σχεδόν απελπισμένη.

Κοιτούσες γύρω σου...

Αχόρταγα ρουφούσες τις εικόνες που σαν απέραντη αιωνιότητα περνούσαν μπροστά από τα μάτια σου.

Και έπειτα τον εαυτό σου στο τζάμι παρατηρούσες, να είσαι αρκετά βέβαιη για το πρόσωπο εκείνο που πάνω στη λεία επιφάνεια αντικατοπτριζόταν.

Το ένιωθα, ασφυκτιούσες στις αναθυμιάσεις των πνιγηρών σου σκέψεων...

Έμεινα δίπλα σου αμίλητη...

Πολύτιμη είναι η σιωπή κάποιες φορές,

όπως ανεκτίμητη φαντάζει και η φλυαρία τις ώρες που κραυγαλέα εκκωφαντική φωνή υψώνει η μοναξιά.

Σταθήκαμε αμίλητες στις θέσεις μας, ακούγοντας το απόμακρο τραγούδι καθεμιάς και αγνοώντας λόγια που ποτέ δεν είχαν ειπωθεί...

κι ας ήμαστε εκεί μαζί, στο ίδιο δρομολόγιο, με εκείνον το γνωστό προορισμό...

κι ας φώναζες εσύ πνιχτά, σχεδόν ικετευτικά...

μείνε...

δωσ' μου το χέρι σου...

χωρίς εσένα η ζωή είναι ένα παιχνίδι πιθανοτήτων που ποτέ δεν ξέρεις

και ποτέ καμιά απάντηση δε θα έχεις για να δώσεις...

μονάχα ελπίζεις...

Status Quo

Βαραίνει  η ψυχή στο άκουσμα αυτού του εξευτελισμού...

Έκνομα να σε κατηγορούν πως ζεις εις βάρος "γηραιών πολιτισμένων".

Εσύ που τόσα πρόσφερες  στου πνεύματος τη γέννηση,

τώρα σκυλί κατάντησες να κλαις και να ουρλιάζεις

και τα άγρια αρπαχτικά φριχτά τη σάρκα σου να σκίζουν.

Ίσως το βάσανο των ευθυνών εσένα να βαραίνει

που χρόνια τώρα αγκάλιαζες ανθρώπων αυταπάτες

στα  πόδια σου για να σταθείς.

Λησμόνησες τα σφάλματα ,

τα όμοια εγκλήματα εις βάρος σου διαπράττεις .

Και τώρα δες πού βρίσκεσαι!

Στου μηδενός τον ξεπεσμό - κοινωνικό ρημάδι.

Τα μάτια μου αδυνατούν με οίκτο  πια να σε αντικρίζουν.

Βλέπεις, ανατροφή μου έδωσαν εσένα να αγαπάω.

Έρχεται όμως κι η στιγμή, αυτή η αγάπη σταγόνα στον ωκεανό να μοιάζει.

Θυσία χωρίς αντίκρισμα ασφυκτιά στο πέλαγο αιώνιων αμαρτιών σου.

Και σαν την ώρα του  απολογισμού ο χρόνος θα σημάνει...

Ποιος έμεινε; Ποιος έφυγε; Δίκαιο ποιος θα αποδώσει;

Όνειρο



"Bed of dreams" Gustav Klimt



Σαν ντυθεί η νύχτα το φως του φεγγαριού

και στέμμα της φορέσει των αστεριών τη λάμψη,

αίνιγμα εσύ, ακαθόριστο,

στην κλίνη του υποσυνείδητου σεντόνι απλώνεσαι.

Κραυγή γίνεσαι  που σπάει εκκωφαντικά

την άηχη του θανάτου οχλοβοή.

Μη φεύγεις τόσο βιαστικά από τα ανοιχτά παράθυρα της νοερής μου κάμαρας.

Φθινόπωρο πολιορκεί την ύπαρξη

 κι ένας χειμώνας καιροφυλακτεί να κάψει κάθε φύλλο,

γυμνή να την αφήσει.

Μείνε ακόμα λίγο τους φόβους να σκεπάσεις.

Μα κι αν ακόμα έρχεσαι δαιμόνια να σπείρεις ,

μείνε  - όνειρο εσύ -

γιατί αύριο ζωή αληθινή αρχίζει.

Persistence of time

Persistence of time (Salvador Dali)

                                                       

Δεξιόστροφα κινούνται οι δείκτες,

πάντα στην ίδια πορεία αγκιστρωμένοι,

χωρίς ποτέ να παρεκκλίνουν από του αδυσώπητου χρόνου το δρόμο.

Μην τύχει και ξαφνιαστεί η καθημερινότητα από την αντίθετη ροπή.

Κι αυτό το τικ - τακ του δευτερολέπτη! Χτύπος καρδιάς σφυροκοπά εντός σου.

Δήθεν ρυθμό να δίνει στο άρρυθμο παρόν...

Όλα στην ώρα τους να έρθουν.

Τα αστέρια νύχτα να φανερωθούν, στο ουράνιο στερέωμα τη θέση τους να πάρουν,

να έρθει η μέρα, ο ήλιος να τα σβήσει.

Πάψε, πάψε για λίγο  το ανελέητο βήμα του καθωσπρεπισμού σου,

γύρνα τους δείκτες σου ανάποδα, πορεία να αλλάξεις,

να δεις ημέρες  που το ηλιοβασίλεμα μ' ανατολή θα μοιάζει

ρυθμό να καταπιείς το θρόισμα του ονείρου

να ξεγελάς τη δίψα  του θανάτου με του ουρανού  τις βρύσες

σταγόνα, σταγόνα να σταλάζουν την ελπίδα για ζωή.

Σώπασε χρόνε ανηλεή,

δυο φορές ζωή δε γίνεται...