Έφτασες σήμερα αισίως στα τριάντα και κάτι. Για την ακρίβεια στα τριάντα ένα...Ευτυχώς που δεν είναι τριάντα φεύγα για να σε πιάσει πάλι η περσινή σου κρίση που...ακόμα καλά καλά δε σε έχει εγκαταλείψει και που ενδόμυχα είσαι βέβαιη ότι από εδώ και στο εξής θα γίνετε αχώριστοι. Τα τελευταία χρόνια, κάθε τέτοια μέρα, ανάμεικτα συναισθήματα πολιορκούν το νου και την καρδιά σου. Από τη μία νιώθεις χαρά και ευγνωμοσύνη που είσαι καλά εσύ , η οικογένειά σου, τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Από την άλλη, νιώθεις περίεργα, ίσως κάπως δυσάρεστα, καταθλιπτικά . Έρχονται στην επιφάνεια σκέψεις που εδώ και χρόνια σε ταλαιπωρούν, σκέψεις προσωπικές που δύσκολα μοιράζεσαι με τον καθένα, είτε από το φόβο μην παρεξηγηθείς, είτε γιατί εσύ ο ίδιος δε θέλεις να ρίχνεις αλάτι στις πληγές σου!
"Μεγάλωσα έναν ακόμα χρόνο....έχω κάνει όσα θα ήθελα; Έχω πετύχει;"... Στόχοι ανεκπλήρωτοι και επιθυμίες που δεν ικανοποιήθηκαν, φόβοι που έμειναν αθεράπευτοι εδραιώθηκαν στη σκέψη σου, κατέλαβαν το είναι σου και κάθε που μια χρονιά στην πλάτη σου γαντζώνεται και τα σημάδια ανεξίτηλα αφήνει επάνω σου, τόσο ο φόβοι και οι ανησυχίες σου επεκτείνονται και σε κυριεύουν. Αν πάλι είχες τη δυνατότητα το χρόνο να γυρίσεις πίσω, σε μέρες ξένοιαστες, αυθόρμητες, παιδικές - δεν ξέρεις; - ίσως και πάλι τα ίδια λάθη να έκανες και οι ίδιοι φόβοι να σε πολιορκούσαν. Είναι μάλλον της μοίρας το γραφτό, αυτό που λέμε πεπρωμένο για τον καθένα από εμάς και που όσο κι αν προσπαθούμε τον ομφάλιο λώρο να κόψουμε, τόσο εκείνο θα καίει τις πληγές για να μας υπενθυμίζει την ύπαρξή του.
Όμως παρά τους φόβους, τα πάθη και τα λάθη, τα πρέπει και τα απαγορεύεται είσαι ακόμα εδώ με τις πληγές σου ανοιχτές να περιμένουν την επούλωση ή την εμβάθυνσή τους κι αυτό σημαίνει ότι ζεις ... αυτό σημαίνει να ζεις . Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που η μοίρα σε έφερε εδώ, νααναμετρηθείς με τα χρόνια που πέρασαν, να ανασυντάξεις τις δυνάμεις σου, να διατηρήσεις την ακεραιότητα της πολεμικότητάς σου και με όπλο την εμπειρία προηγούμενων χρόνων, να παλέψεις και να διεκδικήσεις εκείνα που το μέλλον σου επιφυλάσσει. Αυτή η ημέρα σου ανήκει...Σβήσε λοιπόν τα κεράκια της τούρτας γενεθλίων σου και ευχήσου "τα χρόνια τα καλά" να είναι εκεί και να σε περιμένουν.
Μέρες τώρα αναζητούσα πληροφορίεςσχετικές με το θέμα της φιλίας, πώς εξελίσσεται στα διάφορα ηλικιακά στάδια, ποιες οι προϋποθέσεις ανάπτυξήςτης, ποιοι οι τρόποι διατήρησης και ανανέωσής των σχέσεων μεταξύ φίλων κι όλα αυτά αγνοώντας ότι, όπως όλα τα ζητήματα «καρδιάς» έτσι και αυτό δε χρειάζεται προφάσεις και σχεδιασμούς αλλά ειλικρινή διάθεση και μη υστερόβουλη πρόθεση.
Τι σημαίνει όμως ο όρος φιλία; Ποιο είναι το νόημα αυτής της σχέσης; Σαφώς έχουν δοθεί πολλών ειδών απαντήσεις επί του θέματος , όμως ποτέ μας δεν έχουμε λάβει μια επαρκή , ισχυρή απάντηση και αυτό γιατί η φιλία αποτελεί ένα αμάλγαμα πολύπλοκων συναισθημάτων τα οποία δεν είναι πάντα δυνατόν να περιγραφούν με λέξεις. Ίσως ορισμένοι να μην είμαστε καν σε θέση να συνειδητοποιήσουμε το βαθύτερο και ουσιαστικότερο στους ανθρώπινους δεσμούς, αλλά αρκούμαστε στην ευκαιριακή ικανοποίηση που μπορεί να προσφέρει η «κοινωνική αλληλεπίδραση» με ή χωρίς αντάλλαγμα.
Ο ψυχοπαιδαγωγικός χαρακτήρας του συγκεκριμένου ιστολογιου ίσως να μην επιτρέπει σημαντικές παρεκκλίσεις πορειών… πώς όμως να μείνεις αμέτοχος κι ανεπηρέαστος όταν η ιδέα που πιστά, ίσως τυφλά ακολουθούσες σε προδίδει κάποια στιγμή, είτε από δικά σου σφάλματα, είτε άλλων. Όχι, δεν πρόκειται να κρίνω κανέναν, ούτε πρόθεση κατηγορίας έχω. Άλλωστε, το πώς αντιμετωπίζει κάποιος τους φίλους του είναι απόρροια πολλών συνισταμένων των οποίων γνώση συνήθως δεν λαμβάνουμε και που αν γνωρίζαμε ίσως αλλάζαμε την οπτική μας.
Θα μιλήσω λοιπόν για το πώς εγώ αντιλαμβάνομαι τη φιλία και αν οι οπτικές μας συγκλίνουν, θα έχουμε να λέμε ότι έστω κάτι κοινό υπάρχει μεταξύ μας, μια κοινή αφετηρία για να μοιραστούμε ένα δέσιμο που στηρίζεται στην αμοιβαία κατανόηση, το σεβασμό και αναμφίβολα την αγάπη. Η φιλία λοιπόν δεν είναι « κοινωνική διασύνδεση» που την χρησιμοποιούμε κάθε φορά που προκύπτει ανάγκη, ούτε όμως και «παρέα» που σήμερα είναι και αύριο όχι. Είμαι φίλος σου για να μοιραστώ μαζί σου την ίδια τη ζωή, τις χαρές της αλλά και τις λύπες της, τις ευχάριστες στιγμές αλλά και τις περιόδους θλίψης ή δυσκολίας που αναμφίβολα και νομοτελειακά θα προκύψουν. Είμαι φίλος σου για να σου λέω την αλήθεια, ακόμα κι αν αυτή σε πονάει ,αν πιστεύω ότι έχεις παρεκτραπεί, όμως θα σεβαστώ αμέριστα τις επιλογές σου ακόμα κι αν διαφωνώ και θα σε στηρίξω για να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου. Είμαι φίλος σου σημαίνεισ’ αγαπώ γι’ αυτό που είσαι και θέλω να σ’ αγαπάνε κι άλλοι για να νιώθεις πάντα δυνατός. Και όταν μιλάω για αγάπη δεν εννοώ τίποτε παραπάνω από την αποκάλυψη και μόνο του μυστηρίου της, το «βάθεμα του πνεύματος και της ψυχής » που θα επέλθει από την αλληλεπίδρασή μας.
Σίγουρα η δημιουργία, η διατήρηση και η ενδυνάμωση των φιλικών σχέσεων δεν είναι εύκολη υπόθεση κι αυτό γιατί είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη η διαδικασία κατανόησης της δυναμικής τους. Μια φιλία δεν μπορεί να δημιουργηθεί από τη μια στιγμή στην άλλη. Χρειάζεται χρόνος και προσπάθεια για να αναπτυχθεί αμοιβαία εμπιστοσύνη. Και αν αυτό φαίνεται δύσκολοεξαιτίας των απαιτήσεων που η καθημερινότητα προβάλλει, είναιγια να υποδηλώσει τη σημασία που πρέπει να προσδώσουμε. Είμαι φίλος σου σημαίνει μοιράζομαι, ζω το χρόνο μου μαζί σου δημιουργικά ίσως και ευχάριστα, δε θεωρώ την επαφή μας χαμένη ώρα. Αν σε θέλω δίπλα μου, φίλο μου, να μου συμπαραστέκεσαι, να εκπληρώνεις τις ανάγκες μου και όχι να γεμίζεις απλώς τα κενά μου, τότε σε διεκδικώ, προσπαθώγια τη σχέση μας όσο χρειάζεται, όσο ψυχοφθόρο κι αν είναι και δε σε θεωρώ δεδομένο. Κι αν τελικά κερδίσω την εμπιστοσύνη σου και φανώ αντάξιος των προσδοκιών σου, τότε μαζί θα μοιραζόμαστε συναισθήματα μοναδικά, ακόμα και στις πιο ασήμαντες αφορμές μας, γιατί η καρδιά αρκείται στο ελάχιστο για να είναι γεμάτη, ζωντανή κι ευτυχισμένη.
Την παρούσα μου λοιπόν ανάρτηση και το τραγούδι που τη συνοδεύει θα ήθελα να τα αφιερώσω σε κάποιους ανθρώπους της ζωής μου, σ’ αυτούς που λόγω επιφυλακτικότητας, ιδιοσυγκρασίας ή πεποίθησης δεν προσπάθησαν και δεν «πάλεψαν» για την ενίσχυση του φιλικού μας δεσίματος, αλλά αρκέστηκαν στην επιφανειακή, ευκαιριακή ίσως και σπάνια αλληλεπίδρασή μας. Τους ευχαριστώ, γιατί μου έμαθαν πως το συναισθηματικό δέσιμο πρέπει να είναι ανάλογο των παρεχόμενων ενεργειών για να μην βγαίνει αρνητικό το ισοζύγιο. Όμως τα αφιερώνω και σε εκείνους που δε φάνηκα αντάξια των προσδοκιών τους απογοητεύοντάς τους. Τους είμαι ευγνώμων που μου έδωσαν την ευκαιρία επανόρθωσηςκαι επαναπροσδιορισμού των σχέσεών μας, και τους υπόσχομαι ότι θα ξανακερδίσω την εμπιστοσύνη τους εμπράκτως και με όσο ψυχικό κόστος απαιτείται. Σας ευχαριστώ και σας το χρωστάω, γιατί είναι που αύριο ίσως είναι και κάτι ακόμα, αλλά και τίποτα να μην είναι, θα είναι το αύριο και θέλω να είστε εδώ πάντα και για πάντα…
