Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Π.Π

Πριν το χαίρω πολύ που σε γνώρισα
εκείνη τη χειμωνιάτικη νύχτα...
Πριν ακούσω τη φωνή σου να μου γνέφει:
"έλα να το ζήσουμε μαζί" ...
Πριν καν συναντηθούν τα μάτια μας
δειλά για να μιλήσουν για τους φόβους που στοιχειώνουν τη ζωή μας ... Με είχες πριν καν να σε γνωρίσω.
Σε είχα μέσα μου ολόκληρο και απόλυτο
προτού τα σώματά μας να μιλήσουν
πολύ πριν τα χείλη μας να ενωθούν.

 - Κάπως έτσι γεννιούνται οι ελπίδες οι μάταιες!-

 Μέσα στο "λίγο σου" σκιές διέκρινα.
Σκιές του άπειρου, του άμετρου.
Σκιές απύθμενες που συγκλόνισαν συθέμελα την ύπαρξή μου,
τη βασανισμένη.

 - Σ' αγαπώ και θα σ' αγαπώ πάντα!-
Όμορφα που καίγονται τα σ' αγαπώ στα χείλη που τόλμησαν να τα ξεστομίσουν.

 Ένα παιχνίδι ο έρωτας.
Παιχνίδι άνισο, παιχνίδι ανασφάλειας.
Με λάθος άτομα,
 σε λάθος καταστάσεις,
χωρίς κανόνες,
στημένη μάχη,
καμμένο χαρτί σου λέω.
Κι εγω στο τέλος του θα χάσω.
Μοιραία είναι η συντριβή,
το φταίξιμο όλο δικό μου
μιας και δεν διατήρησα την απαιτούμενη απόσταση ασφαλείας από εσένα. Βάφτισα ζωή τη δειλία μου
σκάβοντας κενά με τα χέρια μου
για να χωρέσω την απουσία σου.

 - Δεν ζω χωρίς εσένα.-

 Κι αν είσαι ο λάθος άνθρωπος,
πάλι εσένα θα διάλεγα μέσα από χιλιάδες άλλους
στίχους να ανάψω για το δικό σου όνομα,
για τη δική σου ύπαρξη.

 - Γιατί να είσαι για μένα τόσο σημαντικός!-